św. Brat Albert

Święty Albert Chmielowski urodził się 20 sierpnia 1845 roku w Igołomi.
25 sierpnia 1853 roku Adam utracił ojca. W 1855 r. otrzymał stypendium rządowe i wyjechał do szkoły w Sankt Petersburgu, gdzie rozpoczął edukację w Korpusie Kadetów. Od 1858 r., po przeprowadzce do Warszawy, kontynuował naukę . W 1863 r. przyłączył się do powstania styczniowego. Po wygranej bitwie pod Grochowiskami przeszedł z oddziałem Langiewicza do Galicji. Tu wzięty do niewoli przez Austriaków, został wywieziony do Ołomuńca na terenie ówczesnej monarchii habsburskiej. Wykorzystując sprzyjającą okazję, zbiegł w maju 1863 r., przedostał się do kraju i włączył ponownie do walk powstańczych. Bojowy szlak Albert Chmielowski zakończył 30 września 1863 r., kiedy to jego powstańczy oddział stoczył przegraną bitwę pod Mełchowem, ciężko ranny w lewą nogę, trafił powtórnie do niewoli, gdzie została mu amputowana noga (bez znieczulenia). Zagrożony nasilającymi się represjami wobec powstańców, dzięki staraniu rodziny wydostał się z niewoli i w maju 1864 r. trafił do Paryża. Tu dzięki pomocy finansowej od Komitetu Polsko-Francuskiego mógł poddać się dalszemu leczeniu i otrzymał protezę. Po ogłoszeniu amnestii w 1865 r. powrócił do Warszawy. Brat Albert studiował i znał wielu sławnych artystów np. Stanisława Witkiewicza. Wiele malował i wysyłał swoje obrazy na wystawy do Polski. Z tego okresu życia pochodzą pierwsze obrazy o tematyce religijnej, na przykład Wizja św. Małgorzaty oraz najsłynniejszy religijny obraz Chmielowskiego Ecce Homo, który obecnie znajduje się w Krakowie. Dorobek Albert Chmielowskiego to 61 obrazów olejnych, 22 akwarele i 15 rysunków. Wraz z namalowaniem obrazu Ecce Homo w jego wnętrzu nastąpił przełom. 24 września 1880 roku wstąpił do Zakonu Ojców Jezuitów w Starej Wsi. Po roku zrezygnował z powodu depresji i silnego załamania nerwowego.
Spokój odnalazł dopiero w regule Zakonu św. Franciszka z Asyżu.
W końcu całkowicie zamienia świat sztuki na świat ludzkiej nędzy. Zamieszkuje w ogrzewalni miejskiej razem z bezdomnymi, alkoholikami i nędzarzami, aby pomagać im wydobywać się z nędzy . Niedługo potem powstaje Zgromadzenie Braci Albertynów i Zgromadzenie Sióstr Albertynek. Umiera w opinii świętości w dzień Bożego Narodzenia 1916 roku. Jego pogrzeb staje się manifestacją. Cały Kraków żegna „najpiękniejszego człowieka pokolenia”, za trumną idą tłumy biedaków. Jan Paweł II beatyfikował go w 1983, a kanonizował w 1989. Jest patronem ubogich i cierpiących.