św. Franciszek z Asyżu

Święty Franciszek z Asyżu (1182-1226) jest założycielem zakonu franciszkanów. Był synem bogatego kupca. Jako nastolatek prowadził beztroskie życie (podobnie jak wielu świętych np. św. Augustyn).

Jego marzeniem było zostać sławnym rycerzem. W 1202 roku wziął udział w bitwie mieszkańców Asyża przeciw ludności miasta Perugi. Zakończyło się to dla niego krótką niewolą. Po powrocie do domu przeżył głęboki przełom duchowy. Zerwał z dotychczasowym życiem, oddając się całkowicie Bogu. W roku 1205 został pasowany na rycerza i udał się na wojnę, prowadzoną między Fryderykiem II a papieżem. W tym czasie Bóg wyraźniej zaczął działać w życiu Franciszka. W Spoletto miał sen, w którym usłyszał wezwanie Boga. Powrócił do Asyżu. Postanowił zamienić swoje bogate ubranie z żebrakiem i sam zaczął prosić przechodzących o jałmużnę. Pewnego dnia w kościele św. Damiana usłyszał głos Chrystusa wiszącego na krzyżu: „Franciszku, napraw mój Kościół”. Franciszek myślał, że chodził o kościół, w którym usłyszał to wezwanie, jednak Jezusowi chodziło o odnowienie całego Kościoła. Franciszka zafascynował ewangeliczny ideał ubóstwa, rozdał więc biednym to, co posiadał i część majątku ojca, co doprowadziło do rodzinnego konfliktu.
14 września 1224 r. w Alvernii, Chrystus objawił się Franciszkowi i obdarzył go łaską stygmatów. W ten sposób Franciszek, na dwa lata przed swą śmiercią, został pierwszym w historii Kościoła stygmatykiem. W ikonografii św. Franciszek ukazywany jest w habicie franciszkańskim, czasami ze stygmatami. Bywa przedstawiany w otoczeniu ptaków. Jego atrybutami są: baranek, krucyfiks, księga, ryba w ręku.